| | FAQ | Szukaj | Użytkownicy | Rangi | Rejestracja | Profil | Wiadomości | Zaloguj
Linki | Ekipa | Regulamin | Galeria | Artykuły | Katalog monet | Moje załączniki

Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
erkael56
Major

Major




Posty: 1569
Odpowiedz do tematu Odpowiedz z cytatem

Nie ma już Bursztynowej Komnaty…?

W dniu 7.XI.2015 roku otrzymałem email od Pana Rafała Kucharczyka, który poruszył jeden z tematów, który ostatnio znowu podgrzał nastroje wśród polskich (i nie tylko) poszukiwaczy skarbów:


Dzień dobry.

Od dłuższego czasu śledzę bloga "UFO i Ludzie Wszechoceanu", który Pan redaguje. Z wieloma sprawami zetknąłem się po raz pierwszy, za co dziękuję. Zauważyłem, że co jakiś czas powraca Pan do tematu Bursztynowej Komnaty. Otóż natknąłem się na opis rozmowy dowódcy okrętu podwodnego floty ZSRR z przewodniczką w Pałacu Katarzyny II. Opis ten znajduje się w książce: Zatiejew Mikołaj - "SOS z głębin. Wspomnienia dowódcy okrętu podwodnego". Jeśli nie trafił Pan na ten tekst wcześniej, a po artykułach wnioskuję, że nie, to okaże się on godny zainteresowania. Autor wydaje się prawdomównym człowiekiem. Poniżej cytat z książki.

Pozdrawiam serdecznie.
Rafał Kucharczyk



"Podczas pobytu w Leningradzie zwiedziliśmy pałac Katarzyny II w Carskim Siole, gdzie mieściła się niegdyś słynna Bursztynowa Komnata. Usłyszeliśmy tam dziwną i zastanawiającą historię. Komnaty tej wszyscy szukają po całym świecie, wydano już na ten cel ogromne sumy, stracono mnóstwo czasu, było wiele dyskusji, audycji radiowych i telewizyjnych, pojawiały się coraz to nowe wersje wydarzeń. A Bursztynowej Komnaty wciąż nie ma. Kończyliśmy właśnie naukę na kursie. Po raz pierwszy po wojnie otwarto dla zwiedzających pałac Katarzyny i Liceum w Carskim Siole. Odbudowa i rekonstrukcja pałacu dopiero się zaczęła i - jak ogłoszono w radiu - potrzebne były na ten cel pieniądze. Dlatego dyrekcja pałacu postanowiła udostępnić dla wycieczek odrestaurowane pomieszczenia w prawym skrzydle pałacu i budynek Liceum. W pewną czerwcową niedzielę 1954 roku wybraliśmy się ze starym przyjacielem z okrętu „L-5” - który razem ze mną uczył się w grupie oficerów Floty Czarnomorskiej - wraz z rodzinami do Puszkina, jak wówczas nazywało się Carskie Sioło. Poprzednim razem byłem tam w 1948 roku, jako kursant. Pałac był wówczas zamknięty, o jego odbudowie mało kto mówił.
Pospacerowaliśmy po parku, obejrzeliśmy piękne stawy, obejrzeliśmy słynny posąg „Dziewczyny z dzbanem”, rzeźby w Kameronowej Galerii, i wreszcie, wraz z niewielką grupą zwiedzających, poszliśmy obejrzeć pałac i Liceum. Nasza przewodniczka, młoda sympatyczna dziewczyna, poprowadziła nas głównym wejściem do pałacu. Rozpoczęła opowieść o wojennych losach pałacu. Paradne schody i główna klatka schodowa były jeszcze w rusztowaniach, trwał remont. Przewodniczka opowiada, że jesienią 1941 roku niemiecka bomba trafiła prosto w klatkę schodową, rozbiła dach, sufit i wybuchła na paradnych schodach. Teraz są one restaurowane. Idziemy na pierwsze piętro, na prawo amfiladą odrestaurowanych komnat. W niektórych stoją rzeźby, wiszą obrazy, w gablotach możemy obejrzeć różne eksponaty. Dochodzimy do sali, gdzie była Bursztynowa Komnata. Sali pilnuje starsza kobieta. W lewym rogu pomieszczenia, naprzeciwko okna, stoi kilka dużych paneli ściennych z bursztynu (nie pamiętam już, co na nich było wyrzeźbione), dookoła stoją oparte o ściany fragmenty obrazów (dość duże kawałki bursztynu), w oszklonych gablotach leżą wyrzeźbione w bursztynie różne figurki zwierząt, ptaków, aniołków i inne przedmioty.
Przewodniczka zaczęła opowiadać historię komnaty. Kończąc swe opowiadanie, podkreśliła niezwykłe barbarzyństwo Niemców, którzy w 1941 roku zajęli Carskie Sioło i ograbili pałac, a wycofując się, podpalili go. Zniszczyli również Bursztynową Komnatę. „Wszystko, co z niej zostało, co udało się odnaleźć i zgromadzić po odejściu Niemców, widzicie państwo w tej sali” - powiedziała na zakończenie.* Obejrzeliśmy eksponaty, pokiwaliśmy głowami, wspólnie pożałowaliśmy utraconego skarbu. Przewodniczka poprowadziła całą grupę dalej.
Już wówczas krążyły opowieści i słuchy, że Niemcy wywieźli Bursztynową Komnatę. Oboje z żoną uważaliśmy, że przewodniczka nie powiedziała nam całej prawdy. Wróciliśmy do komnaty, gdzie uprzejmie zagadnąłem starszą strażniczkę: „Jak udało się odnaleźć i zgromadzić te wszystkie eksponaty? Przecież dość dużo fragmentów Bursztynowej Komnaty ocalało. Czy to możliwe, że Niemcy nie wywieźli wszystkiego, co było w komnacie?”. Strażniczka zaczęła swą opowieść od słów: „Jeśli Państwo się nie spieszycie, to posłuchajcie. Przeżyłam tu okupację, przed wojną też byłam strażniczką w muzeum. Gdy front zbliżał się do Carskiego Sioła, otrzymaliśmy rozkaz wyniesienia z pałacu i zakopania w parku co cenniejszych eksponatów. Pomagałam przy zakopywaniu rzeźb z Kameronowych schodów. Potem układaliśmy eksponaty w długich drewnianych skrzyniach. Pomagali nam czerwonoarmiści. Później ewakuowaliśmy się z pałacu, a żołnierze zostali, czekając na Niemców. Walki toczyły się w okolicach miasta. Niemcy wkroczyli drugiego lub trzeciego dnia po ustąpieniu naszych. W tym czasie do pałacu i Liceum przychodziły setki, jeśli nie tysiące, okolicznych mieszkańców. Przychodzili też chłopi z pobliskich wsi. Wynosili z pałacu wszystko, co tylko zdołali unieść. Możecie to nazwać, jak chcecie: barbarzyństwem, wandalizmem, grabieżą. Po prostu miejscowi grabili wszystko, co zostało w pałacu”.
„Gdy będziecie zwiedzać pomieszczenia Liceum - ciągnęła dalej strażniczka - zobaczycie walające się wszędzie resztki drewnianych kolumn z pozłacanymi kapitelami. Leżą w sali, gdzie Puszkin deklamował Dzierżawinowi swoje Wspomnienia z Carskiego Sioła. Kolumny stały w tej komnacie. Gdy ludzie grabili pałac, porąbali je na kawałki i wynosili - skusiły ich złocenia na kapitelach i ozdobach. Złoto można zdrapać... Wtedy rozgrabiono też Bursztynową Komnatę. Tutaj widzicie wszystko, co ocalało. A zachowało tylko się dzięki niemieckiemu komendantowi. Następnego dnia po wkroczeniu Niemców wydał rozkaz, aby mieszkańcy w ciągu trzech dni zwrócili do muzeum cały rozgrabiony majątek. Kto nie wykona rozkazu, ma być rozstrzelany. Tak właśnie ocalały fragmenty Bursztynowej Komnaty. Zapytacie, co stało się z resztą? Odpowiedź jest bardzo prosta: bursztyn doskonale się pali, nie pozostawiając śladów. Miejscowi wiedzą o tym i żeby nie było śladów - a Niemcy za przestępstwo nie głaskali po głowie, można było trafić na szubienicę albo przed pluton egzekucyjny - spalili bursztyn w piecach, a czego nie dało się spalić, wyrzucili w okolicznych wąwozach”.
Taką historię opowiedziała nam starsza strażniczka. Podziękowaliśmy i poszliśmy dalej, chcąc dogonić naszą grupę. W sali cerkiewnej Liceum rzeczywiście walały się kawałki kolumn, noszące wyraźne ślady siekiery -pamiętam jasnoniebieskie, porąbane na kawałki kapitele, kawałki mebli i ozdób. Wiedziałem oczywiście, że Niemcy wywieźli mnóstwo skarbów z naszych muzeów i pałaców. Ale wiedziałem też, że cały zagrabiony majątek z niemiecką pedanterią pakowali w skrzynie, uprzednio starannie numerując wszystkie eksponaty i układając je w kolejności, aby później można było je łatwo zmontować. Nie zostawiali też żadnych kawałków większych eksponatów. Można tu przytoczyć historie, zagrabienia i wywiezienia pomnika „Tysiąclecie Rusi”: jest to znakomity przykład niemieckiej systematyczności i skrupulatności przy wywożeniu zagrabionego mienia (notabene, dobrze się stało, że grabieżcy nie zdążyli rozebrać całego pomnika i we wzorowym porządku wywieźć go do Vaterlandu).
Ani ja, ani żona nie mieliśmy żadnych wątpliwości, że strażniczka mówiła prawdę o okolicznościach zaginięcia Bursztynowej Komnaty. Również teraz, w 1994 roku, jestem pewny, że tak właśnie było.

Niemcy nie zostawiliby części skarbu - oni byli dokładni i skrupulatni. A to, co widzieliśmy w pałacu Katarzyny II w Carskim Siole w 1948 roku, nie było halucynacją. Oboje możemy przysiąc, że widzieliśmy pozostałości po Bursztynowej Komnacie. Dokładnie zapamiętaliśmy słowa strażniczki: „Miejscowi spalili bursztyn w swoich piecach”. Czego zatem ludzie szukają?"

(Mikołaj Zatiejew - "SOS z głębin", Bellona, Warszawa 2000, ss.67-70)


I moja odpowiedź:


Witam Pana!

- dzięki piękne za Pański email. Przyznaję, że choć mam książkę Zatiejewa, to na zacytowany passus nie zwróciłem uwagi, bo bardziej interesowały mnie inne sprawy w niej poruszane, a konkretnie katastrofy, wypadki i inne wpadki radzieckiej floty podwodnej.
Sprawa Bursztynowej Komnaty to taki święty Graal współczesnych poszukiwaczy skarbów i idę o zakład, że tego rodzaju prawda, jaką Pan przedstawił do nich dotrze, i zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie jej szukał. Taka jest już właściwość ludzkiego mózgu, że potrzebuje jakiejś podniety i celu wyższego, niż codzienne mozolne dobywanie chleba. Stąd właśnie biorą się legendy - te wielkie i te zwyczajne, miejskie. Ludzie pragną czegoś niezwykłego, bo to mają wkodowane w umysł, a ten zaś ma to do siebie, że raz zaznawszy niezwykłości rad by każdą rzecz pod nią podciągnąć - jak lapidarnie ujął to Jan hr. Potocki w "Rękopisie znalezionym w Saragossie".
Jeszcze raz Panu dziękuję i serdecznie pozdrawiam!

Robert K. Leśniakiewicz


-----


A jednak to nie wszystko i nie całkiem tak. Bogusław Wołoszański w swym cyklu programów o skarbach III Rzeszy powiedział - omawiając Zamek Książ - że jedna z sal zamkowych została przygotowana do zamontowania w niej paneli i innych elementów właśnie Bursztynowej Komnaty! Jej wymiary się zgadzały, skuto ozdoby i inne elementy architektoniczne, jakby do montażu paneli Komnaty. Interesującym jest to, czy Niemcy wiedzieli o tym, że Bursztynowa Komnata została zniszczona czy nie? Jeżeli nie, to wiadomo - być może chcieli ją tam zainstalować. Jeżeli tak, to...?

Osobiście jestem zdania, że faktycznie - Zamek Książ nadawał się do eksponowania w nim Bursztynowej Komnaty i faktycznie - jedna z sal została do niej przygotowana. Jeżeli Niemcy wiedzieli o zniszczeniu Bursztynowej Komnaty, to najprawdopodobniej chcieli ją odtworzyć i eksponować jej replikę właśnie w Książu. Być może Führer nawet nie wiedział o tym, że Komnatę spalono i dlatego chciano mu podrzucić jej podróbkę? Tego już nie wiem.

Jeżeli Nikołaj Zatiejew ma rację, to nie ma co szukać Bursztynowej Komnaty, a w Złotym Eszelonie może być złoto Wrocławia, plany V-7 i dalszych, albo… ładunek bursztynu przeznaczony dla Zamku Książ. Mam nadzieję, że prace poszukiwawcze w Wałbrzychu dadzą rozwiązanie tej zagadki

Sro 30 Gru, 2015 16:41

Powrót do góry
saddam44
Major

Major





Posty: 1681
Pochwał: 6
Skąd: Guantanamo Bay
Archiwum: Langley, Virginia
Odpowiedz do tematu Odpowiedz z cytatem

https://www.youtube.com/watch?v=9gg5pQSZpmY
_________________
Tatarska jazda, półksiężyc i gwiazda.

Nie 21 Lut, 2016 18:23

Powrót do góry
erkael56
Major

Major




Posty: 1569
Odpowiedz do tematu Odpowiedz z cytatem

saddam44 napisał:
https://www.youtube.com/watch?v=9gg5pQSZpmY


O, NTV Zagórszczaka. Czasami mają niezłe kawałki, tylko pytanie: na ile wiarygodne...?

Nie 21 Lut, 2016 19:40

Powrót do góry
saddam44
Major

Major





Posty: 1681
Pochwał: 6
Skąd: Guantanamo Bay
Archiwum: Langley, Virginia
Odpowiedz do tematu Odpowiedz z cytatem

Maja oj maja wiele jest programow o "bajkowej" tematyce ale ten tu o bursztynowej komnacie jest bardzo interesujacy
_________________
Tatarska jazda, półksiężyc i gwiazda.

Pon 22 Lut, 2016 18:59

Powrót do góry
erkael56
Major

Major




Posty: 1569
Odpowiedz do tematu Odpowiedz z cytatem

No cóż, może oni mają jakąś rację... - bo szkoda byłoby takiego dzieła sztuki jak BK... Rolling Eyes

Pon 22 Lut, 2016 20:11

Powrót do góry
saddam44
Major

Major





Posty: 1681
Pochwał: 6
Skąd: Guantanamo Bay
Archiwum: Langley, Virginia
Odpowiedz do tematu Odpowiedz z cytatem

Tak przy okazji bardzo ciekawa teoria tylko prawdziwy zlodziej by wpadl na taki pomysl Twisted Evil
_________________
Tatarska jazda, półksiężyc i gwiazda.

Pon 22 Lut, 2016 22:28

Powrót do góry
Wyświetl posty z ostatnich:   
Strona 1 z 1

 
Skocz do:  
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Możesz dodawać załączniki w tym forum
Możesz ściągać pliki w tym forum



Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników Forum.
Redakcja magazynu "Inne Oblicza Historii" nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.