| | FAQ | Szukaj | Użytkownicy | Rangi | Rejestracja | Profil | Wiadomości | Zaloguj
Linki | Ekipa | Regulamin | Galeria | Artykuły | Katalog monet | Moje załączniki

Napisz nowy temat   Odpowiedz do tematu
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
erkael56
Major

Major




Posty: 1569
Odpowiedz do tematu Odpowiedz z cytatem

Syreny i Rusałki

Syreny siedzą na gałęziach…?

Wasilij Micurow

Nadya Vessie z Nowej Zelandii jest inwalidką, jej obie nogi zostały amputowane. Nie patrząc na to, Nadya uprawia pływanie. Jakiś czas temu pewna firma sporządziła dla niej sztuczny ogon, taki jak u bajkowej Syreny.

Myślicie, że Rusałki bywają tylko w bajkach? Nie! W archiwach zachowały się dokumenty, zgodnie z którymi te zagadkowe stworzenia – półkobiety-półryby – realnie istniały. A zatem weźmiemy na siebie odpowiedzialność za stwierdzenie: sądząc ze wszystkiego, one naprawdę istnieją. Ale wbrew znanym wierszom, nie siedzą na gałęziach, ale zamieszkują w morzach i oceanach do dziś dnia.
[Zob. Aleksander Puszkin – „Rusałka” (1827) – w przekładzie Aleksandra Rypińskiego – przyp. tłum.]

Zagadkowy uciekinier

Od dawien dawna do dziś dnia doszło mnóstwo świadectw o spotkaniach z Rusałkami vel Syrenami, albo tak jak je teraz nazywają – Wodnymi Ludźmi (Homo sapiens aquaticus). Istnieją świadectwa mówiące o spotkaniach z tymi istotami na terytorium Rosji – a to w Morzu Czarnym, w jeziorach Północnego Pasa, Syberii i także na Kaukazie. Ci Wodni Ludzie wedle opisów świadków wyglądają różnie – wzrost od 0,5 m do 3 m, ogon może być gładki jak u delfina albo pokryty łuskami jak u ryby.

W połowie XVI wieku rybacy angielscy wyłowili siecią człekopodobną istotę rybim ogonem i odstawili ją do zamku zamieszkującego w pobliżu lorda. Stworzenie było płci męskiej, całkiem łyse, ale z gęstą długą brodą. Ten Wodny Człowiek przeżył w basenie zamkowym kilka miesięcy, po czym wyniesiono go na brzeg morza- by odetchnął świeżym morskim powietrzem, a on uciekł. Najciekawsze jest to, że uciekinier wrócił na zamek, gdzie znów pomieszkał czas jakiś, a potem ponownie uciekł, już definitywnie.

Pieczeń z Wodnego Człowieka

Słynny żeglarz Henry Hudson zapisał w swym dzienniku, że dwóch jego marynarzy zaobserwowało w dniu 15.VI.1608 roku Syrenę u brzegów Nowego Świata. Była to kobieta z nagimi piersiami, czarnymi włosami do łopatek i rybim ogonem, pokrytym czarnymi kropkami jak u makreli.

W 1739 roku, w pewnej angielskiej gazecie opublikowano informację o tym, jak to marynarze ze statku Halifax wyłowiło kilka Syren w okolicy wybrzeży wyspy Mauritius. Upiekli je i zjedli. Później opowiadali, że ich mięso przypominało delikatną cielęcinę.

W 1758 roku, żywą Syrenę pokazywali w jarmarku osobliwości w Paryżu. Malarz S. Gautier sporządził rysunek z natury. Rysunek ten zachował się.

Mumie i szkielety

Większość biologów uważa, że jeszcze jakieś 200-300 lat temu Syreny/Rusałki rzeczywiście istniały. Ale potem one znikły jak widma. Znaleziono pewną ilość szkieletów przypominających ludzkie, ale z rybim ogonem zamiast nóg. Dwie mumie Rusałek znajdowały się w King’s College Medicine w Londynie. Ale w lata II Wojny Światowej w jego budynek trafiła niemiecka bomba lotnicza – i cała kolekcja została zniszczona. Na szczęście pozostały zdjęcia tych mumii. Mumie i szkielety Syren pozostały do naszych czasów w zbiorach Królewskiego Muzeum Szkocji i Narodowym Muzeum Etnologii w Lejdzie, Holandia.

W krajoznawczym muzeum amerykańskiego miasteczka Tomstone, w dużej szklanej witrynie znajduje się szkielet istoty, której wierzchnia część przypomina człowieka. Jego klatka piersiowa ma dobrze rozwinięte żebra, a to oznacza, że istota ta oddychała powietrzem atmosferycznym. Spodnia część szkieletu jest zakończona rybim ogonem.

Brutalność podwodnych mieszkańców

Nie tak dawno zdjęto wreszcie klauzulę tajności z wydarzeń, które miały miejsce w 1982 roku, w zachodniej części jeziora Bajkał. Tam miały miejsce ćwiczenia wojskowych płetwonurków z Zabajkalskiego OW. Po zanurzeniu się płetwonurków na głębokość 50 m, im niejednokrotnie przyszło napotkać na stworzenia o wzroście co najmniej 3 m. Były one odziane jakby w srebrzyste kombinezony. Głowy tych Istot były jakby w kulistych hełmach, ale nie miały one żadnych akwalungów czy innych urządzeń do oddychania pod wodą. Istoty te pływały bardzo szybko i śledziły poczynania naszych płetwonurków.

Niestety, te spotkania skończyły się tragicznie. Z dowództwa wpłynął rozkaz pojmania jednej z tych Istot. Siedmiu płetwonurków dowodzonych przez oficera spróbowało złapać jedna z Istot w sieci. W ciągu jednej chwili jakaś siła wyrzuciła wszystkich siedmiu na powierzchnię jeziora. W rezultacie tego wszyscy zapadli na chorobę kesonową wskutek różnicy ciśnienia. Trzech z nich zmarło w czasie kilku dni, pozostali zostali inwalidami…. Tym niemniej, ci niezwykli mieszkańcy głębin nie byli Rusałkami. Kimże zatem byli? Można na ten temat fantazjować ile dusza zapragnie, a my kontynuujmy naszą opowieść.

W sierpniu 1992 roku, rybacy z wioski Key Beach, (FL, USA), w odległości kilometra od brzegu zauważyli leżących na wodzie „półludzi-półfoki” z dużymi głowami podobnymi do ludzkich, dużymi oczami i długimi rękami, zakończonych upłetwionymi dłońmi. Stworzenia widząc nadpływający barkas, zatoczyły krąg wokół niego i odpłynęły na głębinę. Po godzinie rybacy wyciągnęli sieć i stwierdzili, że ona była rozcięta w kilku miejscach.

Pora na zapoznanie się!

Pracownicy amerykańskiej National Oceanic and Atmospheric Administration – NOAA twierdzą, że kobiety z rybimi ogonami, których rysunki naskalne pojawiły się w końcu Epoki Kamiennej (ok. 30.000 lat temu), istnieją nawet teraz i to we wszystkich akwenach Wszechoceanu.
Niedawno na wyspie Tahiti miała miejsce międzynarodowa konferencja poświecona problematyce Syren. ZASADNICZY TEMAT KONFERENCJI - HYBRYDA CZŁOWIEKA I RYBY, A MOŻE BYĆ ŻE I DELFINA, TAK CZY OWAK ZAMIESZKUJE MORSKIE GŁĘBINY. Według słów ekspertów – większość populacji Rusałek/Syren zamieszkuje ciepłe wody Morza Śródziemnego i basenu Morza Karaibskiego. Widziano je także na Oceanie Spokojnym i wodach Południowego Atlantyku.

W USA jakoby w specjalnym akwarium mieszka 7 Syren. Gdzie się znajduje – to władze skrzętnie ukrywają. Amerykańskie media podaja, że sam prezydent Obama widział te Rusałki i był zdumiony ich widokiem. Jak na razie, w Stanach panuje mania utajniania wszystkiego i Rusałki – jak widać – należą teraz do obiektów szczególnie niedostępnych.

One jedzą biskwity!

Mniej więcej rok temu (w 2014 roku – przyp. tłum.) maleńkie, nadmorskie miasto Kiriat Jam/Kiryat Yam – N 32°50’45” – E 035°04’00”, stał się słynnym na cały Izrael. Burmistrz miasta oficjalnie oświadczył, że w zatoce (Zatoce Hajfy – przyp. tłum.) niejednokrotnie obserwowano Syreny i że kąpiący się, a w szczególności dzieci, powinni być ostrożni i nie powinni zbliżać się do nich. Do prasy i TV z tego miasteczka cały czas napływają meldunki i relacje o spotkaniach ludzi z Syrenami – zarówno płci żeńskiej i męskiej, a dzieci nawet częstują je biskwitami!

Władze oświadczyły, że wypłacą 1.000.000 NIS (₪) czyli ok. 660.000 PLN temu, kto przedstawi niezbite dowody na istnienie Wodnych Ludzi. Po zatoce pływają łodzie, a dalej od brzegu odpływają statki wyposażone w sonary i środki obserwacji satelitarnej. Jednak obiecanego miliona szekli jeszcze nikomu nie wypłacono…

…Uczeni sądzą, że podwodny świat mórz i oceanów jest zbadany o wiele gorzej, niż przestrzeń wokółziemską. Tak więc przyjdzie nam się dowiedzieć o wiele więcej nowego o tym zagadkowym świecie.

Moje 3 grosze

Czytelnikom przypominam tylko, że materiał ten koresponduje z wieloma artykułami na temat osobliwych kryptyd i możliwych rozumnych form życia we Wszechoceanie, i tak:
• http://wszechocean.blogspot.com/2013/01/syreny-w-mrokach-wszechoceanu.html
• http://wszechocean.blogspot.com/2013/10/syreny-matactwa-noaa.html
• http://wszechocean.blogspot.com/2014/08/legendarne-syreny-czy-istnieja-naprawde.html
• http://wszechocean.blogspot.com/2012/05/jeden-powod-wiecej-by-obawiac-sie-plaz.html
• http://wszechocean.blogspot.com/2014/04/syreny-w-ogniu-krytyki.html
• http://wszechocean.blogspot.com/2012/03/wodni-ludzie.html
• http://wszechocean.blogspot.com/2012/01/bliskie-spotkania-z-syrenami-1.html i dalszy;
• http://wszechocean.blogspot.com/2012/01/ningeny-syreny-antarktycznych-wod.html
• i inne.

Tekst i ilustracje – „Tajny XX wieka” nr 26/2015, ss. 32-33
Przekład z j. rosyjskiego – Robert K. Leśniakiewicz ©



Opis załącznika:
Syreny, które wabiły swą pieśnią żeglarzy Ulisessa-Odyseusza...

Wto 05 Sty, 2016 10:56

Powrót do góry
erkael56
Major

Major




Posty: 1569
Odpowiedz do tematu Odpowiedz z cytatem

I jeszcze jeden ciekawy tekst na temat Wodnych Ludzi:


Podwodna cywilizacja: Ziemianom wstęp wzbroniony!



Aleksandr Smirnow[1]


Ludzie, którzy cierpią na krótkowidztwo (kiedy obraz powstaje nie na siatkówce, ale przed nią) dzięki propagacji światła w wodzie widzą pod wodą znacznie lepiej, niż ci, którzy mają dobry wzrok.

W magazynie „Tajny XX wieka” nr 14/2015 został opublikowany artykuł Jurija Dawidowa pt. „Podwodne fantomy” (zob. http://wszechocean.blogspot.com/2015/10/podwodne-fantomy.html - przyp. tłum.). Po jego publikacji, oceanolog Roman Smagin przedstawił ciekawe fakty, dotyczące głębokowodnych badań z lat 60. i na początku lat 70., które przeprowadziło wiele państw. A potem…

Jakby głowom wielu wiodących państw naszej planety ktoś zakazał czy nakazał przerwać badania tego rodzaju…


Zakaz z Głębiny Marracot?


W latach 1927-1929 angielski pisarz-fantasta sir Arthur Conan Doyle napisał nowelę pt. „Głębina Marracot” (wyd. polskie 1930 – przyp. tłum.). w niej autor serii opowiadań o legendarnym detektywie Sherlocku Holmesie nieoczekiwanie dla czytelników zwrócił się w stronę głębokowodnych badań. Dokładniej pisał na temat możliwości istnienia na naszej planecie podwodnej cywilizacji równoległej do ziemskiej. Sir Arthur wywiódł jej pochodzenie z legendarnej Atlantydy. Jakby to nie było, ale angielski pisarz był pierwszym, który dokładnie sformułował wiarygodną naturę niewyjaśnionych przez człowieka, ale zaobserwowanych przez niego sygnałów z oceanicznych głębi.

[No, to nie jest takie oczywiste, bo poza nim był jeszcze Jules Verne ze swymi „20.000 milami podmorskiej żeglugi” (1870), gdzie autor podaje dziwne, choć możliwe technicznie wyjaśnienie kilku morskich tajemnic, czy Karel Čapek z „Inwazją jaszczurów” (1935), w którym przedstawił on możliwość istnienia równoległej do nas cywilizacji podwodnych gadów, czy wreszcie Hovard P. Lovecraft w opowiadaniu grozy „Widmo nad Innsmouth” (1931), w którym także pisał o podwodnej cywilizacji „żabo-ryb” wrogich ludziom. Podobne opowiadanie napisał także Herbert G. Wells – „W otchłani” (1896) – przyp. tłum.]

W 1930 roku, kiedy to jego nowela została opublikowana w oddzielnej książce świat miał już doświadczenie w budowaniu okrętów podwodnych. I także doświadczenia w spotkaniach z Nieznanymi Obiektami Podmorskimi – USO lub Nieznanymi Obiektami Podwodnymi – UAO, mówiąc prościej – statkami podwodnymi nieznanego pochodzenia. I tak w 1951 roku, radzieckie okręty ZOP zagnały UAO do zatoki i tam obrzuciły bombami głębinowymi. Pacyficzny „Nautilius” wypłynął na powierzchnię i… odpłynął prześladowcom z oszałamiającą prędkością.

I to nie jest jedyny przykład „bojowego kontaktu” USO z okrętami podwodnymi czy okrętami nawodnymi ziemskich flot. Wszechocean zajmuje większą część planety niż lądy, ale i cała powierzchnia lądów wcale nie jest dobra dla zamieszkania jej przez ludzi. jeżeli porównać naszą planetę z wielopokojowym mieszkaniem, to Ludzkość dostałaby „nakaz kwaterunkowy” do jej najmniejszego pokoju. Ale rządzi się tutaj tak, jakby była jedynym mieszkańcem planety. I samo utwierdzenie się w poglądzie, że ziemskie wyżyny to jedyne miejsca do życia w „mieszkaniu Ziemi” – jest nieuzasadnione.

Faktów kontaktów ziemskich flot ze statkami podwodnymi nieznanego pochodzenia jest tak wiele, że nie sposób ich wszystkich przypisać marynarskiej fantazji. Ciekawe jest to, że te wszystkie przypadki miały miejsce wtedy, kiedy zaczęliśmy budować okręty podwodne z napędem atomowym. Teoretycznie rzecz biorąc, istota USO i UAO może mieć co najmniej kilka przyczyn:

v Ziemska. Jeżeli naziści z hitlerowskich Niemiec już w lecie 1943 roku wysłali w stratosferę kilka rozpoznawczych latających dysków (czyli latających talerzy) i do 1945 roku zbudowano ich kilka egzemplarzy, to dlaczegóż by nie sądzić, że odnieśli sukcesy nie tylko w stratosferze, ale także w dziedzinie superokrętów podwodnych, a także podwodnych kolonii – pogrobowców Trzeciej Rzeszy? [Taką kolonię opisała Lucyna Penciak – w powieści „Neurony zbrodni” (1980). Powieść jest naiwna i śmieszna, ale niektóre pomysły są nawet niezłe. Dobra lektura na plażę – przyp. tłum.]
v Oryginalna. Rozumna cywilizacja początkowo uformowała się we Wszechoceanie naszej planety, zaś Ziemianie są jej potomkami, którzy wyszli (czy zostali wygnani???) na powierzchnię Ziemi. Ale już o tym zapomnieli…
v Równoległa. Głębokowodna cywilizacja powstała równolegle z ziemską, ale osiągnęła wyższy poziom rozwoju. Być może, że ta część cywilizacji, która uciekła w głębiny morskie po Potopie Generalnym zachowała większy zapas dawnej wiedzy. Natomiast ludziom na ladzie przyszło wszystko zaczynać od zera.
v Pozaplanetarna – kosmiczna. Kosmici rozmieścili swe placówki badawcze, bazy i statki podwodne w głębinach Wszechoceanu. Tam jest wiele przestrzeni i brak ludzkich oczu.
Petersburski oceanolog dr Roman Smagin nie jest stronnikiem żadnej z tych hipotez, ale właśnie to on zwrócił uwagę na dziwne i nagłe przerwanie prac nad podbojem głębin w wielu krajach po 1973 roku.


Domy w głębi oceanu


Od początku lat 60., Ludzkość pociągały zarówno Kosmos jak i głębiny Wszechoceanu. I chociaż w wyścigu w Kosmos uczestniczyły tylko dwa supermocarstwa – ZSRR i USA, to w głębiny rwali się akwanauci nie tylko radzieccy i amerykańscy, ale także francuscy, angielscy, bułgarscy, czechosłowaccy i nawet kubańscy. I tak np. francuski uczony Jacques Piccard w 1960 roku w batyskafie opuścił się w głąb Rowu Mariańskiego – najgłębsze miejsce naszej planety. A opracowanie możliwości zamieszkania w głębinach Wszechoceanu? Cel był bardziej osiągalny, niż loty w daleki Kosmos: budowa podwodnych wiosek, miast i nawet państw.

[Istnieje ciekawa młodzieżowa powieść Moniki Hughes – „Bunt na Konszelfie 10” (1980) ilustrująca te marzenia – podboju Kosmosu i innych planet oraz podboju Wszechoceanu naszej planety. W podobnym tonie Arthur C. Clarke napisał swoich „Kowbojów oceanu” (1972), która także podnosi kolonizatorski aspekt tych podbojów oraz zagadki kryptozoologii. Obie pozycje – mimo tego, że już trącą myszką jest warto przeczytać! – uwaga tłum.]

W akwanautyce przodujące miejsce zajęła Francja. W oceanicznych głębinach był jej prekursor – Jacques Yves Cousteau. Zaczął on w roku 1962, kiedy to pod jego kierownictwem przeprowadzono cały szereg eksperymentów Precontinent, których zadaniem było udowodnienie możliwości długotrwałego przebywania człowieka w głębinach. Pięcioosobowa grupa akwanautów mieszkała przez miesiąc na głębokości 10 m w podwodnym domu L’Astèrie - Starfish – czyli nasza Rozgwiazda. W 1965 roku, zespół akwanautów przeżył już na głębinie 100 m aż 22 dni.

W Anglii, w 1965 roku został wypróbowany podwodny dom Glaucus, w 1966 roku u brzegów Kuby czechosłowaccy specjaliści wypróbowali podwodny dom Permon-3, a w 1967 roku Bułgarzy zbudowali i wypróbowali podwodne laboratorium naukowo-badawcze Chebros. Amerykanie nie pozostawali w tyle i 1969 roku zbudowali oni głębokowodne laboratorium Tektite, zaś podwodny dom-laboratorium Eager w 1971 roku, który pracował na głębokości 177 m.

Oceanolog dr Roman Smagin wspomina o naszych doświadczeniach:
- W Związku Radzieckim na początku lat 60., akwanauci nie odstawali w swych rekordach od kosmonautów: aparat Osa-3 był batyskafem mogącym zanurzyć się do 600 m z załogą złożoną z 3 ludzi. Instytut Oceanologii AN ZSRR w 1968 roku zanurzył w Morzu Czarnym podwodną platformę Czernomor o wadze 55 ton, w której mieszkało i pracowało w czasie miesiąca na zmianę 28 akwanautów. W 1971 roku na tej stacji pracowało już 5 ekip – razem 60 specjalistów. Mieli oni do dyspozycji podwodne samobieżne laboratorium Bentos-300 pracujące na głębokości 300 m.


Tabu


Wychodzi na to, że wiele krajów poważnie próbowało badać głębiny, by potem, w przyszłości zasiedlić je swoimi obywatelami. Na fali tych eksperymentów, Cousteau postulował konieczność powstania na planecie OZOZ – Organizacji Zjednoczonych Oceanów Ziemi na wzór ONZ na kontynentach. I naraz, jakby na czyjś rozkaz, w połowie lat 70., wszystkie państwa na naszej planecie przerwały finansowanie swoich programów zasiedlenia głębin morskich. O podwodnych koloniach we Wszechoceanie już nikt nie wspomniał. Dosłownie jakby ich nigdy nie było. Podwodne laboratoria i domy doświadczalne zostały rozebrane, albo porzucono na dnie. Decyzja wszystkich rządów naszej planety, została sformalizowana Konwencją ONZ z dnia 10.XII.1982 roku. Mówi się w niej, że zakazuje się osiedlania ludzi w głębinach. Tabu!

Kto to nam narzucił? No np. załoga nieznanej podwodnej platformy, której załoga omal nie zderzyła się z UAO na głębokości 500 m w Rowie Mariańskim w Oceanie Spokojnym. Albo posiadacze USO, którzy omal nie zatopili amerykański batyskaf w 1995 roku w tym samym Rowie Mariańskim.

Aroganckiej Ludzkości wyznaczono jej „przestrzeń życiową” na planecie. I wygląda na to, że sir Arthur Conan Doyle w swej noweli opisał bardziej realne wydarzenia, niż sądzimy.


Tekst i ilustracje – „Tajny XX wieka” nr 24/2015, ss. 28-29
Przekład z j. rosyjskiego – Robert K. Leśniakiewicz ©

[1] - Autor jest członkiem Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego.

Wto 05 Sty, 2016 11:03

Powrót do góry
Wyświetl posty z ostatnich:   
Strona 1 z 1

 
Skocz do:  
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Możesz dodawać załączniki w tym forum
Możesz ściągać pliki w tym forum



Publikowane komentarze są prywatnymi opiniami użytkowników Forum.
Redakcja magazynu "Inne Oblicza Historii" nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.